หอมกลิ่นพฤกษา

รอยไหลแรงแหล่งน้ำ...........นำเย็น สีสดเขียววาดเป็น................กลุ่มหญ้า นภาอ่อนกะเกณฑ์...............เป็นฉาก ธรรมชาติทำฟ้า...................ป่าน้ำชวนฝัน สรรค์เสกชวนเสพปลื้ม..........คราชม ธรรมชาติเริงรมย์.................สุดช้อย หินแตกแทรกสีสม...............เกินวาด ดังเทพสวรรค์ร้อย................ส่งให้โลกสวย

เพียงลมรำเพย

เพลินสายลม..พรมไล้..กลางไพรพฤกษ์
ในป่าลึก..ดึกดื่น..ท่ามคืนหงอย
ปล่อยความคิด..จิตท่อง..อย่างล่องลอย
ปลอบกมล..คนคอย..บนดอยไกล

• คนที่ไม่มีอะไรดี..
  มักทำให้ตัวเอง .."รู้สึกดี"..
  ด้วยการ "ตำหนิ" คนอื่น..
  
  การที่คุณ ฉุดดึงคนอื่น..ให้ตกลงมา..
  ไม่ได้หมายความว่า..คุณจะสูงขึ้น
  
  คนเราจะสูงได้..ด้วยการทำตัว
  และพัฒนาจิตใจ..
  ไม่เคยมีใคร..สูงส่งขึ้นได้
  จากการ.. เหยียบย่ำคนอื่น..
  

วันนี้..เราทำอะไรที่ดีๆหรือยังนะ..
วันนี้..เราทำสิ่งที่ต้องทำหรือยัง
วันนี้..เราพูดอะไรให้ใครเสียใจไหม
วันนี้..เราบอกรักคนที่เรารักหรือเปล่า..

เมื่อเราท้อ เมื่อเราเหนื่อยเราก็ท้อแท้ได้ แต่จงหาที่พักใจและมองหา คนที่ด้อยกว่าเรายังมีค่า หันมองมาสร้างค่าให้ตนเอง

ไม่ต้องรอ..จนถึง
วันที่...มันสายเกินไป
ที่คุณจะบอกว่า...รัก
และ..อยากดูแลเอาใจใส่

เพราะ..หากพวกเขา..หายไป
ต่อให้คุณ...ร้องไห้...เสียใจ
หรือ...พยายามสักแค่ไหน
ก็..ไม่มีทาง ได้พวกเขา...กลับคืนมา

ริมหน้าต่าง ริมหน้าต่างที่ติดชิดเตียงตั้ง คนป่วยนั่งมองผ่านหน้าต่างนั้น เขาเล่าเรื่องเบื้องนอกบอกแบ่งปัน ให้เพื่อนกันที่ป่วยหนักพักอีกเตียง จากห้องคนป่วยหนักที่พักอยู่ สองเตียงคู่คนละฝั่งนอนฟังเสียง จากคนหนึ่งสู่คนหนึ่งซึ่งนอนเคียง ด้วยสำเนียงเหงาเศร้าคละเคล้ากัน ข้างนอกนั้นแลริ้วมีทิวหญ้า มีท้องฟ้าสวยงามดุจความฝัน มีสายธารไหลผ่านดุจม่านควัน มีตะวันอบอุ่นละมุมละไม มีถนนทอดยาวเข้าตัวตึก มีซอยลึกผู้คนล้นขวักไขว่ มีสนามเด็กเล่นเห็นแต่ไกล ชิงช้าไกวม้าหมุนละมุมตา มีไม้ดอกสวยงามยามฟ้าใส มีต้นไม้ใบบังพรั่งพฤกษา มีฝูงนกผกผินบินไปมา มีดารายิ้มเยือนเป็นเพื่อนจันทร์ จนวันหนึ่งถึงคราเขาลาจาก ความตายพรากคนป่วยที่ช่วยฝัน คนที่วาดภาพแสงแห่งตะวัน เตียงใบนั้นพลันว่างร้างสำเนียง คนที่เหลือขอเปลี่ยนเวียนเตียงตั้ง ขอมานั่งมองภาพทราบจากเสียง เขาจะเง้อมองดูอยู่บนเตียง เขาเห็นเพียง "กำแพงอิฐ" ปิดบังตา

อ่อนแรง อ่อนล้า หวั่นไหว อุปสรรคจักสู้ไปให้เดินต่อ แม้หนทางข้างหน้าอาจมีท้อ อย่ารีรอจงบากบั่นถึงปลายทาง แสงสว่างนำทางส่องชีวิต ด้วยใจคิดมุ่งมั่นมิหวั่นไหว เส้นทางเดินไม่มืดมนอยู่ร่ำไป หากใช้ใจสู้ต่อไปพร้อมสติปัญญา