วันพุธที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2557

ไปเสพซับสุนทรีย์ของชีวิต แวะผูกมิตรมวลไม้ในสวนขวัญ อุ้มอณูอัปละอองของพืชพันธุ์ สร้างสีสรรค์โลกสวยด้วยมือเรา
ในแพรปีกเสรีของผีเสื้อ มีความฝันเหลือเฟือเผื่อโลกกว้าง เราจะร่อนลมหอบปีกบอบบาง ดื่มน้ำค้างเคล้าน้ำใจไปด้วยกัน

วันอังคารที่ 29 เมษายน พ.ศ. 2557

~ คนเคยใช่ ~

  • คนที่ใช่กลับไม่ใช่ ในวันนี้
    เพียงเพราะมีคนใหม่ ที่ใช่กว่า
    คนเคยใช่ในวันเก่า ขอกล่าวลา
    เชิญคนใช่คนใหม่มาตีตราจอง

    คนไม่ใช่ที่เคยใช่ ในวันนั้น
    ถูกฉีกฝันขว้างลงส่งเจ้าของ
    อดีตเงาเฝ้าสร้างเธอวางกอง
    ฉันนิ่งมองเมื่อใจยังไม่ชิน

    รักที่ขาดพลาดพลั้งเป็นดังแผล
    โดนรังแกหัวใจอย่างไม่สิ้น
    ทุกเศษส่วนเสียหายตั้งหลายชิ้น
    เป็นมลทินสีโศกรักโชคร้าย

คัดลายมือ

 "จงคัดตามให้สวยงาม"
เมื่อยังเด็ก ฉันคัดลายมือซ้ำๆ
เขียนตาม รอยย้อนย้ำ
เป็นร้อย...เป็นพันบรรทัด
เป็นร้อยเป็นพันจบ
มีรอยลบ...ซ้ำๆ กระดาษ...ช้ำ
ดินสอกุดทู่ จนลายมือสวย
คำชัด ได้ใจความดี


หากจักแสวงหา................. ลุแดนฟ้าสุราลัย
ก็ย่อมจักพบใน....................กระจ่างใสกลางดวงมาน
ที่ผ่องผุดพิสุทธิ์ศรี...................

ณ ฤดีรื่นสราญ
และชีวันอันยาวนาน...................ก้าวล่วงผ่านอย่างติดดิน

วันจันทร์ที่ 28 เมษายน พ.ศ. 2557

เหมือนดังความอุ่นไอ ไปเลี้ยงหัวใจไม่พอ
จึงเหงาทุกคราวที่รอ จึงท้อจนเผลอรำพึง
ทางไกลบวกกับใจกลัว ก่อตัวเป็นความคิดถึง
ผลลัพธ์คือวันหนึ่งๆ ต้องรบกวนใจเธอมากมาย
หาเรื่องโทรถามใจ และหาทางไปใกล้กัน
ความเหงาไม่ใช่ราชการ หยุดวันเสาร์อาทิตย์ไม่ได้
ได้โทร คุยก็ดีขึ้นนิดหนึ่ง แต่เริ่มคิดถึงหลังจากวางสาย
คงเพิ่มงานให้เธอมากมาย กับการแคร์ใจคน คนหนึ่ง
ความคิดถึงจากใจ อาจทำอะไรวุ่นวายไปหมด
หากมีส่วนต้องทำให้โกรธ ก็ขอโทษ ที่คิดถึง
เขาว่าถ้ารักมากพอ แค่เห็นเบอร์ขึ้นจอก็ซึ้ง
หากรักน้อยลงนิดหนึ่ง แค่ถูกคิดถึงก็ชัง
เบอร์โทร จากคนคิดถึงจัง อาจสร้างความรำคาญใจ
กลัวว่าความห่วงใย ไปเลี้ยงหัวใจไม่ทัน
แอบเหงาเมื่อเงียบงัน ยุ่งงานหรือเธอยุ่งใคร
ห่างนานบวกกลับการรอ กลายเป็นคิดมากรู้ไหม
โทษนะถ้าดูมากไป ก็เพราะใจคิดถึง เกินทน
ความคิดถึงจากใจ อาจทำอะไรวุ่นวายไปหมด
หากมีส่วนต้องทำให้โกรธ ก็ขอโทษ ที่คิดถึง
หากมีส่วนทำให้โกรธ ก็ขอโทษ ที่คิดถึง
                   

วันอาทิตย์ที่ 27 เมษายน พ.ศ. 2557

                             
                             เธอคือแรงบันดาลใจ ใช่ไหมหนอ
                            เป็นสิ่งก่อให้เกิดความมุ่งมั่น
                           ทุ่มเทใจ......เวลาศึกษาพลัน
                          แต่งกลอนนั้น ฉันทำ...เพื่อเธอเอง
                      ๐ ใช้เวลาตั้งแต่เช้า ถึงบ่ายคล้อย
                       บรรจงถ้อยร้อยคำใหม่ให้เหมาะเหมง
                                  ประสมเพลงถ้อยคำบรรเลงหมาย
                      ทั้งฉันทลักษณ์ท้ายหนักแน่นไม่ผันกลาย
                      ๐ ล่วงเวลาความเหนี่อยล้าเริ่มมาบอก
                          ว่าเราหลอกตัวเองดัง แม่นหมาย
                        เขียนกลอนใช่ง่ายดาย นะจอมใจ
                           ย้อนหลังไปใจจิต คิดปลงปลง
                     ๐ แสงอาทิตย์อำลาลับ ขอบฟ้าแล้ว
                        โอ้กลอนแก้วเห็นแนวร่าง ตามประสงค์
                           เวลานี้คงสำเร็จได้...ดังเจตจง
                        ท้ายนี้คง...ยอดมิ่งมิตร.....สนิทนาน

รักกับใคร่

ความรักนั้นรู้จักกันดีแค่ไหน
ต่างจากใคร่อย่างไรใครรู้
รักยอมพลีมีใจให้เรื่อย
ใคร่หมายว่าเสพกามาค่าชั่วคราว
นิยายรักมากมายหลากหลายบท
บ้างสลดสมหวังพังเจ็บหนาว
แต่ความรักปลักฤทัยไม่ชั่วคราว
เคียงข้างก้าวด้วยกันตามฝันไป
แต่ใคร่นั้นรักกันฉันหนุ่มสาว
แค่ชั่วคราวเท่านั้นมันมิใส
ถึงเวลาผ่านพ้นวัยค้นใจ
โลกกว้างใหญ่รอให้ไปก้าวเดิน
อย่ามัวใคร่สนใครในตอนนี้
มันมิมีประโยชน์โปรดอย่าเสริญ
เมื่อได้ร่วมเคียงข้างนานหมางเมิน
ต่างก็เดินจากกันมิมั่นเอย.