วันพฤหัสบดีที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2557

Ladatipamon: เมื่อสีดำถูกแทนที่ด้วยสีขาว

Ladatipamon: เมื่อสีดำถูกแทนที่ด้วยสีขาว: ณ ริมหนองน้ำแห่งหนึ่ง  มีแม่เป็ดตัวหนึ่งกำลังกกไข่อย่างตั้งใจ  เจ้าเป็ดตัวนั้นลูกยืนขึ้น พลางก้มไปมองบริเวณที่มันเพิ่งลุกขึ้น ตรงนั้นมี...

เมื่อสีดำถูกแทนที่ด้วยสีขาว

ณ ริมหนองน้ำแห่งหนึ่ง
 มีแม่เป็ดตัวหนึ่งกำลังกกไข่อย่างตั้งใจ
 เจ้าเป็ดตัวนั้นลูกยืนขึ้น พลางก้มไปมองบริเวณที่มันเพิ่งลุกขึ้น ตรงนั้นมีไข่อยู่เจ็ดฟอง แต่ละฟองขยับไปมาเล็กน้อย…ชีวิตเล็กๆในนั้นพยายามดิ้นรนเพื่อสูดอากาศภายนอก ลูกเป็ดสีน้ำตาลอ่อนตัวเล็กๆค่อยๆดิ้นหลุดออกจากเปลือกไข่ ทีละตัวๆ จนนับได้หกตัว
 แต่มีไข่ใบหนึ่งสงบนิ่งอยู่ ไม่มีอาการขยับเขยื้อนใดๆ
 หลังจากที่แม่เป็ดทำความสะอาดลูกๆที่เพิ่งเกิดจนเสร็จ และกำลังตัดใจจากเจ้าไข่นั่น ไข่ใบนั้นก็ขยับขึ้นมา
 ไข่ใบสุดท้ายค่อยๆร้าวและแต่กออก ภายในมีลูกเป็ดขนาดใหญ่กว่าพี่น้องตัวอื่นๆเล็กน้อย ทว่า…มันมีสีดำสนิท
 ลูกเป็ดตัวสุดท้ายที่น่าสงสาร…มันดูน่าเกลียดในสายตาเป็ดด้วยกันเอง ใครๆก็ขนานนามมันว่า "ลูกเป็ดขี้เหร่"
 วันเวลาผ่านไป ลูกเป็ดทั้งเจ็ดได้ค่อยๆเติบโตขึ้น จนวันที่แม่เป็ดพาลูกไปหัดว่ายน้ำ ใครจะเชื่อนะว่า…ลูกเป็ดขี้เหร่ที่ไม่มีใครคาดหวังด้วยซ้ำว่าว่ายน้ำเป็น กลับว่ายน้ำได้อย่างคล่องแคล่วกว่าพี่น้องตัวอื่น ทั้งๆที่เพิ่งได้สัมผัสน้ำเป็นครั้งแรก
 แต่การที่มันว่ายน้ำได้อย่างแคล่วคล่องนั้น ไม่ได้เป็นการหักลบปมด้อยของมันเลย เพื่อนๆที่อิจฉามันก็ต่างพากันล้อเลียน"ความขี้เหร่"ของมันเสียด้วยซ้ำ
 ยามที่ไปพบญาติ มันจะได้รับของกำนัลเป็นปลาตัวที่เล็กที่สุดเสมอ…เล็กกว่าปลาตัวอื่นๆเกือบครึ่งเลยทีเดียว
 วันหนึ่ง มันทนไม่ได้ที่ถูกล้อเลียนอยู่ตลอดเวลา
 วันนั้น…มันจากฝูงเป็ดไปตลอดกาล
 เจ้าเป็ดน้อยเดินทางไปอย่างไร้จุดหมาย แต่แล้ว…
 เจ้าหมาตัวหนึ่งก็ตรงเข้ามาทำร้ายมัน
 
แต่โชคยังดี…หญิงชราคนหนึ่งมาพบก่อนที่เจ้าหมาตัวนั้นจะทำร้ายมัน เธอเก็บเจ้าเป็ดน้อยไปเลี้ยงดู และดุว่าหมาของเธอตัวนั้น
 บ้านของหญิงชราแสนอบอุ่น…และอาหารสมบูรณ์ แต่เจ้าหมาซึ่งเก็บความแค้นที่มันถูกดุว่า ไปเล่าให้แม่ไก่งหญิงชรา ซึ่งสนิทสนมกับมันฟัง ทั้งคู่จึงเดินเข้ามาหาเจ้าเป็นน้อย
 "ฮึ…เจ้าเป็ด เจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ทำประโยชน์อะไรให้บ้านนี้บ้างมั้ย ฉันออกไข่เป็นอาหารให้ได้ทุกวัน เจ้าหมาก็เป็นยามชั้นดี"
 เจ้าเป็ดน้อยไม่อยากโต้เถียง….มันเลือกจากไปอย่างเงียบๆท่ามกลางอากาศอันหนาวเหน็บ
 ลูกเป็ดน้อยเดินทางไปพบหนองน้ำแห่งหนึ่ง ระหว่างที่มันลงไปว่าย มันอ่อนเพลียจนหลับไป อากาศอันเหน็บหนาวไม่ปรานีใคร ทำให้น้ำกลายเป็นน้ำแข็งทีละน้อยๆ…จนมันไม่สามารถออกมาจากหนองน้ำนั้นได้
 เคราะห์ดี…มีนายพรานคนหนึ่งมาพบมันและเก็บมันไปเลี้ยงที่บ้าน
 
คืนนั้นเอง…มีหนูตัวหนึ่งเข้ามาขโมยของในบ้าน ลูกเป็ดขี้เหร่พยายามขับไล่เจ้าหนูขี้ขโมยตัวนั้นออกไป มันวิ่งไล่เจ้าหนูตัวนั้นออกไปได้ แต่มันทำข้าวของกระจัดกระจาย
 มันรู้ตัว…มันต้องจากไปอีกแล้ว
 ชะตากรรมของลูกเป็ดช่างน่าสงสารเหลือเกิน…
 ด้วยพิษแห่งฤดูหนาว ขนของมันหลุดร่วงกะรุ่งกะริ่ง
 ฤดูใบไม้ผลิมาเยือนอีกครั้ง…
 ลูกเป็ดเติบโตเต็มที่ มันไม่ใช่ลูกเป็ดที่ร่างกายอ่อนแออีกต่อไป…
 แต่จิตใจของเจ้าเป็นยังบอบช้ำเกินเยียวยา
 วันเวลาทำให้มันได้เติบโตและแข็งแรงขึ้น แต่จิตใจของเจ้าเป็ดยังเหมือนถูกทำร้ายอยู่ตลอดเวลา มันคาดหวังถึงวันเวลาที่แสนสดใส….วันที่มันเจอใครที่ยอมรับมันด้วยความจริงใจ
 เจ้าเป็ดมาถึงหนองน้ำอีกแห่งหนึ่ง เจ้าเป็ดเบือนหน้าไปมองฝูงหงส์ในทะเลสาบด้วยแววตาอันเศร้าสร้อย
 มันว่ายเข้าไปหาหงส์ฝูงนั้นอย่างห่างๆ พลางชื่นชมในความสวยงาม
 และแล้ว….สิ่งที่ประหลาดก็เกิดขึ้น
 เจ้าเป็ดก้มลงมองน้ำที่มันแหวกว่าย
 ขนสีดำสนิทหลุดร่วงจนสิ้น…ขนสีขาวสะอาดเข้ามาแทนที่
 ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน…เจ้าเป็ดไม่รู้
 อาจจะเป็นเพราะวันเวลา
 อาจจะเป็นเพราะนางฟ้าเสกมันโดยไม่รู้ตัว
 ไม่ว่าจะเพราะอะไร…บัดนี้ มันมีขนสีขาวบริสุทธิ์ รูปร่างงามสง่าเช่นเดียวกับหงส์ฝูงนั้น
 เจ้าเป็ดรู้ว่า…ขนสีขาวของมัน จะไม่มีทางกลับไปเป็นสีดำอีกตลอดกาล
 อาจมีบางวัน ที่มันพลาดพลั้งตกลงไปในโคลนหนอง ทำให้ขนขาวบริสุทธิ์สกปรกเลอะเทอะไป
 แต่เมื่อมันชำระร่างกาย ด้วยหัวใจที่เชื่อมั่น
 มันก็กลับมาเป็นสีขาวได้ดังเดิม…
 
ข่าวน่ารักๆ ของน้องหมาใจดีในประเทศอังกฤษมาอัพเดตให้เพื่อนๆ ได้ทราบกันนะคะ เพื่อนๆ อาจเคยได้ยินเรื่องราวของลิงรับเลี้ยงลูกหมา หรือไม่ก็ หมารับเลี้ยงลูกหมู  แต่คราวนี้เป็นเรื่องราวของ น้องหมารับเลี้ยงลูกเป็ดค่ะ จะน่ารักขนาดไหนกันนะ ไปดูกันเลย^^
  


 เฟร็ดชุบชีวิตใหม่ให้กับเจ้าเป็ดน้อยเดนนิสอีกครั้ง ถือเป็นความโชคดีของเจ้าเดนนิสลูกเป็ดน้อยจริงๆค่ะ


วันพุธที่ 30 เมษายน พ.ศ. 2557

คือน้ำผึ้งคือน้ำตาคือยาพิษ      คือหยาดน้ำอำมฤตอันชื่นชุ่ม
คือเกสรดอกไม้คือไฟรุม             คือความกลุ้มคือความฝันนั่นแหละรัก  
ลมหายใจรวยรินอันเบาบาง
คละคลุ้งปนเปกับไอยะเยือกแห่งฤดูกาล
ห้วงอารมณ์เก่าๆ ยังคงหลอกหลอน ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
สรรพสิ่งซึ่งเคยชัดแจ้ง กลับพร่ามัวลง
ราวกับสติที่มีเหลืออยู่เพียงน้อยนิดจะขาดสะบั้นลง ในชั่วพริบตา
เสียงอื้ออึงแห่งค่ำคืนอันอ้างว้าง ทะลุทะลวงทุกโสตประสาท
ปฏิกริยาตอบสนองระงับการทำงานลง โดยไม่มีสาเหตุ
กลุ่มก้อนความหวังมากมาย ระเหยหายไป อย่างไม่มีหนทางหวนกลับ
เหลือทิ้งไว้เพียงซากศพอันว่างเปล่า
ดั่งไม้ผลเปลือกสวยสด ปราศจากเนื้อในแสนหวาน
ดั่งบุบฝาบานสะพรั่ง ปราศจากหมู่แมลงดอมดม
ดั่งมหาสมุทรแสนเย็นช่ำ ปราศจากซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่
ดั่งจันทราสกาวแสนขาวนวล ปราศจากสายตาใดๆจับจ้องเพ่งมอง

เมื่อเงาสีเทาพาดผ่าน

ใครบางคนผู้นั้น
  • เร้นกายในเงามืด
    ซ่อนเนื้อในไว้หลังฉาก
    ปกคลุมสิ่งโสมมด้วยผิวผ่องใส
    ภายนอกคือรอยยิ้มแสนจอมปลอม
    ภายในคือตุ่มหนองแสนเน่าเฟะ
    รอวันน้ำเหลืองสาดกระเซ็น
    สิ่งที่หลงเหลืออยู่ภายในคือความลวงหลอก
    ความลวงหลอกที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่เว้น
    ดั่งเนื้อร้ายที่กัดกินสู้เนื้อใน
    ลุกลามแพร่กระจายดั่งไฟพิโรธ
    แผดเผาวอดวาย มลายสิ้น
    เหลือไว้พียง ผงธุลีในสายลม
    หรือทั้งหมดคือมายาภาพ
    แท้จริงแล้ว สิ่งใดจริง สิ่งใดลวง
    ใครเล่าจะตอบได้

คงเหลือไว้แค่เสียงบทกวี
ที่จะกล่อมราตรีให้หลับใหล
วันพรุ่งนี้ไกลเกินจะเดินไป
ด้วยว่าใจของเราไม่เข้ากัน
คว้างอารมณ์หล่นร่วงดวงผลึก
ทั้งซึมลึกริดรอนทุกตอนฝัน 
ไม่มีหรอก…แม่น้ำนิจนิรันดร์
ไม่มีหรอก…แสงจันทร์กระจ่างใจ
ฉันอยู่กับปัจจุบันทุกขณะ
เลยวาระการแจกแจงแถลงไข
เพียงคำนิดคิดนำนั่นซ้ำใคร
ช่างประไรก็แค่ฝันมันไม่จริง
ไม่มีหรอก…ตัวตนคนอย่างฉัน
ไม่มีหรอก…ชายฉกรรจ์ที่ถูกสิง
ก็เห็นแค่ไม้ขอนใช่หมอนอิง
ก็เห็นแค่ความนิ่งในแววตา
โลกหมุนคว้างกลางขมับฉันกลับหัว
คำว่า”กลัว” เล็กน้อยและด้อยค่า
แม้รอยเท้าคู่เหงาจูงเรามา
คงตอบว่าผิดข้างระหว่างรอย
ฉันจะเดินไปไหนก็ไม่รู้
เมื่อตาดูหูฟังยังหวังถ้อย
ที่เป็นอยู่ก็เหมือนมันเลื่อนลอย
ที่เกี่ยวก้อยร้อยนิ้วก็ปลิวลม
ฉันไม่มีคำซื่อมาถือสัตย์
เพื่อผูกมัดปั้นปลุกความสุขสม
เป็นแต่เพียงความฝันวันโง่งม
ฉันโกหกพกลม..ก็เท่านี้
แม้ค่ำตื่นคืนร้าวฉันหนาวเหน็บ
ก็ไม่เจ็บใจสั่นกระชั้นถี่
บันไดเวียนเปลี่ยนขั้นกี่พันปี
ฉันไม่เคยรอตรงนี้อยู่ที่เดิม
ชะตาหนอก่อไว้แค่ในจิต
ฉันจะปิดฉากสวยมาช่วยเสริม
เก็บก้อนหินดินสอมาต่อเติม
เพื่อประเดิมหวังใหม่ในใจเรา
ก่อนตะวันเบิกตากับฟ้ากว้าง
คงเก็บกลืนทิศทางระหว่างเศร้า
นาฬิกาส่งเสียงเพียงเบาๆ
ก็เหลือแค่เรื่องเล่าอันเปล่ากลวง
กลีบดอกไม้เปื้อนยิ้มริมสมุด
แทนสิ้นสุดใจแสนเคยแหนห่วง
จะข่มตานอนหลับไม่กลับทวง
เพื่อทดแทนทั้งปวงที่ได้ยิน
ฉันเขียนสุข เขียนโศก บนโลกนี้
จากใจที่ไม่รู้จบจะสุดสิ้น
หากบังเอิญเธอเดินผ่านมาได้ยิน
ก็จงรู้…นี่คือถิ่นของนกกา