วันจันทร์ที่ 14 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

ลึกซึ้งแต่ไม่ใช่แฟน

ยืนมองเธอกับเขาเศร้าใจนัก
เธอบอกรักฉันอยู่ดูตรงไหน
เอ่ยมาเลยว่าไม่รักจะเข้าใจ
หลีกทางให้คนใหม่.ได้ชื่นชม

ฉันมีค่าเวลาเหงาเฝ้าโทรหา
คอยเป็นที่ปรึกษาอย่างขื่นขม
ความสัมพันธ์ยากนักดั่งกับลม
คว้ามาห่มเบาบาง.อย่างเลื่อนลอย

ฉันไม่ใช่ตัวจริงแอบอิงเธอ
จึงนั่งเหม่อคว้าฝันอันเหงาหงอย
ห่างเหินนักกับรักที่รอคอย
เธอมาปล่อยฉันเหงาเคล้าน้ำตา

ถึงแม้จะลึกซึ้งเกินกว่าเพื่อน
แต่ยังคงลางเลือนเหมือนหมอกหนา
คำว่าแฟนแสนไกลในอุรา
เรามีค่าแค่สำรอง..เจ้าของมี

เมื่อมันทรมานทุกคืนค่ำ
กอดความช้ำฝันร้ายพ่ายอย่างนี้
จะปล่อยเธอกับเขาไปซะที
ขอศักดิ์ศรีฉันคืน..ไม่ถึงแฟน

ใจ

ใจ หนอใจทำไมไม่สมหวัง
ใจ ที่ตั้งตรึงตรามาเหงาหงอย
ใจ ที่เธอทำลายได้ริ้วรอย
ใจ ดวงน้อยพลอยช้ำซ้ำอีกครา
ช้ำ เช่นนี้หนักหนาแสนสาหัส
ช้ำ ชี้ชัดเชื่อได้เราไร้ค่า
ช้ำ เช่นนี้ชี้ใจไร้ราคา
ช้ำ ชี้ว่าเลิกหวังร้างคู่ใจ
ตรม ทั้งตัวหัวใจเขาไม่รัก
ตรม ตระนักตากหน้าหาใครได้
ตรม ตระนกอกผวาว้าวุ่นใจ
ตรม ต่อไปตราบที่ไม่มีเธอ

รัก

รัก แค่ไหนไม่นับไม่รับรู้
รัก เธออยู่คนเดียวไม่เหี่ยวเฉา
รัก และหวังตั้งใจให้ยืนยาว
รัก ร้อนหนาวหนักหนาก็ว่าดี
ใคร เขาว่าเราหลงก็คงใช่
ใคร นิยามคามหมายไว้หรือนี่
ใคร บอกรักบอกหลงงงชีวี
ใคร ที่มีความรักมักรู้เอง
ให้ เธอมากหมดใจใครก็รู้
ให้ เธออยู่รู้ได้ไม่ต้องเพ่ง
ให้ รักเธอกู้ก้องร้องเป็นเพลง
ให้ รักเปล่งเป็นประกายคล้ายเพชรพลอย
 
ไม่ มีหวังดังวาดด้วยพลาดพลั้ง
ไม่ อาจยั้งรั้งรักหักใจได้
ไม่ รู้ตัวรู้เงารู้เท่าใจ
ไม่ รู้ซึ้งความหมายใจจึงตรอม
คิด แค่รักจากใจให้เกินร้อย
คิด ตามรอยรักแท้แน่ถนอม
คิด แค่รักสักครั้งทุกอย่างยอม
คิด ว่าพร้อมน้อมใจให้เพียงเธอ
จะ เย็นย่ำค่ำเช้าเฝ้าคิดถึง
จะ ใกล้ไกลคำนึงถึงเสมอ
จะ หลับใหลใฝ่ฝันพลันละเมอ
จะ พร่ำเพ้อเผลอพลั้งทุกครั้งคราว
รัก แค่ไหนไม่นับไม่รับรู้
รัก เธออยู่คนเดียวไม่เหี่ยวเฉา
รัก และหวังตั้งใจให้ยืนยาว
รัก ร้อนหนาวหนักหนาก็ว่าดี
 

วันศุกร์ที่ 11 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

My dream.

เพราะบ้านเป็นบ้านและนกกระดาษตัวนั้น คือความฝัน
ในยามเช้าของดวงอาทิตย์  ด้วยความคิด และคิดถึงดอกไม้
ดอกไม้ไม่ได้หายไปไหน แต่อยู่ในก้านกิ่งเขียวสงบ
และเพราะบ้านเป็นบ้าน  คือครรภ์ของการรับรู้ทั้งมวล
นกกระดาษฝูงนั้นบินอยู่เหนือเปลเห่กล่อม
จากความฝันยามเช้าสู่การหลับใหลในยามเย็น
จากการมองเห็นถึงความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง
บ้านยังเป็นบ้านแม้ว่า กาลเวลาจะเปลี่ยนไปเช่นใด
ความฝันยังเป็นความฝัน
และแม้มันจะโบยบินไปไกลแสนไกลเพียงใด

วันอังคารที่ 8 กรกฎาคม พ.ศ. 2557

Ladatipamon: เวลาที่เราเจออุปสรรคที่หนักหนามองหาแสงแห่งความหวัง...

Ladatipamon: เวลาที่เราเจออุปสรรคที่หนักหนามองหาแสงแห่งความหวัง...: เวลาที่เราเจออุปสรรคที่หนักหนา มองหาแสงแห่งความหวังไม่เจอ มีแต่ความมืดมนอนธกาลรายล้อมอยู่รอบกาย ใครจะรู้บ้างว่า บางทีความมืดมิดนั้...
เวลาที่เราเจออุปสรรคที่หนักหนา
มองหาแสงแห่งความหวังไม่เจอ
มีแต่ความมืดมนอนธกาลรายล้อมอยู่รอบกาย
ใครจะรู้บ้างว่า บางทีความมืดมิดนั้น
อาจไม่ใช่ความมืดที่นำพาเราไปสู่ยามค่ำคืนที่แสนโดดเดี่ยวและเปลี่ยวเหงา
แต่อาจเป็นความมืดมิด
ก่อนรุ่งอรุณแห่งวันใหม่จะเข้ามาเยือน
เพื่อขจัดสิ่งเลวร้ายรุนแรงในชีวิตให้มลายหายไปก็เป็นได้
แล้วคุณหล่ะ
คุณเห็นอะไร?