วันพฤหัสบดีที่ 25 มิถุนายน พ.ศ. 2558

วันสุนทรภู่

ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง........ มีคันโยงผูกสายไว้ปลายเสา โอ้บาปกรรมน้ำนรกเจียวอกเรา .......ให้มัวเมาเหมือนหนึ่งบ้าเป็นน่าอาย ไม่เมาเหล้าแล้วเรายังเมารัก ..........สุดจะหักห้ามจิตคิดไฉน ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป........... แต่เมาใจนี้ประจำทุกค่ำคืน 

รอยสุนทรภู่ ยิว คนเขียนเพลง

วันศุกร์ที่ 31 ตุลาคม พ.ศ. 2557

สีม่วง

สีม่วงนี่ต้องแบ่งออกเป็นม่วงแดง (Purple) กับม่วงคราม (Violet) นะคะ เพราะความหมายของฝรั่งให้ไว้ต่างกัน  แต่ของไทยเราคงไม่ต่างกัน  เพราะหมายถึง สีแม่หม้าย  และปัจจุบันแปรเปลี่ยนจากแม่หม้าย กลายเป็นสีของผู้ชายไปแล้ว  แต่เป็นผู้ชายที่นิยมชายด้วยกัน เรียกว่าดอกไม้สีม่วง  อันนี้ลดาไม่ทราบว่าสีม่วงมาเกี่ยวข้องในความหมายนี้ได้ไง  ใครทราบวานบอก !  แต่ความหมายของฝรั่งนั้น  สีม่วงแดง เป็นเครื่องหมายแห่งอำนาจของผู้ปกครอง  ด้วยเหตุนี้บางครั้งจึงใช้เป็นสัญลักษณ์แทนพระเจ้า  และยังหมายถึงความโศกเศร้า และความสำนึกผิดได้ด้วย  ส่วนสีม่วงคราม เป็นสัญลักษณ์ของความรักก็ได้นะคะ (หาใช่สีชมพูหวานแหววไม่)  แต่ก็สื่อถึงความเจ็บปวดทรมานได้อีก  เช่นภาพพระแม่มารีบางภาพ ที่จะเห็นสวมชุดสีม่วง หลังจากพระเยซูถูกตรึงกางเขน

วันจันทร์ที่ 8 กันยายน พ.ศ. 2557

ฝนฉ่ำฟ้าฉ่ำดินเรื่อยรินหยด
อ้อยสร้อยหมดจดพรำเมื่อฉ่ำสาย
ละอองพรมลมพรูดูพร่างพราย
ยะเยือกกาย..ละม้ายเช่น..เย็นฝนเย้า

อ้อยอิ่งทิ้งสายตรงลงพร่างพื้น
ระรินชื่นอื่นใดไหนเทียมเจ้า
ระลอกลมพรมพามาบางเบา
ปลอบใจเหงา..บรรเทาเงียบ..ที่เยียบเย็น

เปาะแปะแปะเปาะกระช้อยกระชด
กระเซ็นกระเซ้าเย้าหยดปานหยดเล่น
เหมือนทิ้งสายคลายร้าวเศร้าที่เป็น
ก็กลับเช่นฉ่ำใจได้ฉะนั้น

และรุ้งพร่างกางครอบขอบฟ้ากว้าง
ก็กระจ่างแจ่มหาวราวฟ้านั่น
ที่โค้งคุ้งรุ้งงามตามตาวัน
เจิดแจ่มบรรณแต้มโลกให้โศกคลาย

หรืออาลัยไม่จางจึงพร่างพื้น
หยาดหยดยืนคืนค่ำเจ้าฉ่ำสาย
พรมผืนหล้าจวบทิวามาเยี่ยมกราย
ยังไม่หายหยาดหยดหลั่งรดริน

หรือรีรอล้อเล่นทุกเย็นย่ำ
ถึงเช้าฉ่ำพรำสายหมายถวิล
เหมือนรอคอยรอยรักปักดวงจินต์
จึงมิสิ้นสเน่หาคราฝนพรำ...



วันศุกร์ที่ 22 สิงหาคม พ.ศ. 2557

Westlife - My Love

Westlife - Nothing's Gonna Change My Love For You [VietSub | Kara Effect...

Ladatipamon: ค ว า ม รั ก มั ก อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ จ ริ ง ห ร...

Ladatipamon: ค ว า ม รั ก มั ก อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ จ ริ ง ห ร...: ค ว า ม รั ก มั ก อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ จ ริ ง ห รื อ? ใครต่อใครมักจะต้องเคยตั้งคำถามว่า ทำไมมีรักแล้วต้องมีทุกข์? ทำไมมีรักต้องเจ็...

ค ว า ม รั ก มั ก อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ จ ริ ง ห รื อ?

ค ว า ม รั ก มั ก อ อ ก แ บ บ ไ ม่ ไ ด้ จ ริ ง ห รื อ?

ใครต่อใครมักจะต้องเคยตั้งคำถามว่า

ทำไมมีรักแล้วต้องมีทุกข์?
ทำไมมีรักต้องเจ็บปวด?
ทำไมมีรักต้องมีน้ำตา?

ทำไมรักไม่เป็นแบบนั้น
ทำไมรักไม่เป็นแบบนี้
ทำไมรักไม่เป็นในแบบที่เราต้องการ
          ????
นั่นเป็นเพราะ “ความรักออกแบบไม่ได้”

ปล่อยให้รักเป็นไปในแบบฉบับของความรัก
ถึงแม้นว่ารักนั้นจะออกมาในรูปแบบไหนก็ตาม
จงยอมรับไม่ว่าจะทุกข์ สุข เศร้า จะมีน้ำตา และรอยยิ้ม
...จงดีใจ ที่ในครั้งหนึ่ง...หัวใจคุณได้สัมผัสกับคำว่า “รัก”

วันจันทร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2557

ต้นหอมและผักชี

ความรักของผักชีและต้นหอม

ก่อนกาลนานมาแล้ว... เจ้าชายผู้สง่างามแห่งอาณาจักรต้นหอมมีใจรักมั่นอยู่กับเจ้าหญิงแสนหวานแห่งเมืองผักชี แต่ความรักของทั้งสองนั้นมีอุปสรรคมากมาย


  " ไม่มีทางที่ต้นหอมจะรักกับผักชีได้ พันธุ์ผักชีต่ำเตี้ยเรี่ยดินเช่นนั้นรึจะมาเทียบชาวต้นหอมที่สูงส่งอย่างพวกเรา" ราชาต้นหอมยื่นคำขาด


  ส่วนราชาแห่งเมืองผักชีนั้นเล่าก็หมายตาเจ้าชายจากเมืองใ กล้ๆเอาไว้ให้เจ้าหญิงเช่นกัน


  "เจ้าชายคึ่นช่ายเหมาะกับลูกมากที่สุด แข็งแรง ซื่อตรง และสูงสง่า ไม่แพ้เจ้าชายต้นหอมเลย" ราชาผักชีพยายามหว่านล้อมเจ้าหญิง แต่ก็ไม่เป็นผล


  ถึงแม้จะถูกขัดขวางจากครอบครัวของทั้งสองฝ่าย แต่เจ้าชายและเจ้าหญิงก็ยังแอบมาพบกันเสมอในสวนเล็กๆแห่งหนึ่ง
  "จะมีที่ไหนในโลกอีกมั้ย ที่เราจะอยู่เคียงคู่กัน โดยไม่มีใครขัดขวาง"
เจ้าหญิงผักชีเอ่ย
  "ไม่ว่าไกลแสนไกลเพียงใด อยากลำบากเพียงไหน เราก็จะไปให้ถึงดินอดยอห่งนั้นให้จงได้" เจ้าชายให้คำมั่น


  ทั้งสองจึงวางแผนกันว่าจะแอบหนีไปด้วยกันในวันที่พระจันทร์เต็มดวง
  เมื่อถึงวันนัดหมาย ทั้งคู่พากันเดินทางไปจนเกือบจะพ้นดินแดนต้นหอม แต่ที่ตรงสุดเขตแดนนั้นเอง มีกองทหารของพระราชาต้นหอมเฝ้ายามอยู่อย่างแข็งขัน


  "เราจะผ่านทหารเหล่านี้ไปได้อย่างไรกัน" เจ้าหญิงกระซิบอย่างหวาดวิตก
  "อย่ากลัวไปเลย ยังมีอีกทางหนึ่งซึ่งจะพาเราออกจากดินแดนต้นหอมได้ แค่ไต่อ้อมไปทางหน้าผาที่ติดทะเลเท่านั้น" เจ้าชายอธิบาย "รับรองว่าไม่มีใครตามไปถูกแน่ๆเพราะทางออกด้านนี้เป็นความลับที่เคยใช้กันในสมัยปู่ของปู่เมื่อนานมาแล้ว"


  เจ้าชายกับเจ้าหญิงเดินทางต่อไปจนถึงทางออกสู่ทะเล แต่ที่แห่งนั้นอุปสรรคสำคัญที่สุดได้คอยทั้งคู่อยู่...พระราชาต้นหอมผู้โกรธเกรี้ยวนั่นเอง
  "เจ้ากล้าดีอย่างไงจึงขัดคำสั่งพ่อ" ราชาต้นหอมตะโกนก้องพร้อมเอื้อมมาถึงเจ้าชายให้แยกห่างออกจากเจ้าหญิงโดยทันที


  ด้วยความรีบร้อมผสมกับความโกรธ พระราชาที่อายุมากแล้วเกิดเสียหลักพลัดตกลงไปติดอยู่ตรงซอกหินริมหน้าผา โชคดีที่พระองค์ยังคว้าตัวเจ้าชายไว้ได้
  แต่ทว่า...พระราชาต้นหอมที่อวบอ้วน มีน้ำหนักมาก จนทำให้เจ้าชายต้นหอมรูปร่างผอมบาง ที่มีรากฝอยเล็กๆสั้นๆแทบจะยึดลำต้นกับดินไว้ไม่อยู่ ทั้งคู่เกือบจะพลัดตกลงไปในทะเลอยู่รอมร่อ


  ทันใดนั้นเอง...ลำต้นบอบบาง ทว่ามั่นคงด้วยความรักของเจ้าหญิงผักชีก็โอบล้อมเจ้าชายไว้ด้วยความรัก
  "อย่าทำเช่นนี้เลย ฉันไม่อยากให้เธอต้องตกลงไปพร้อมเราพ่อลูก ปล่อยมือเสียเถิด" เจ้าชายกล่าวอย่างเป็นห่วง
  "จะไม่มีใครตกลงไปทั้งนั้น ถึงต้นฉันจะดูบอบบาง แต่รากแก้วของฉันหยั่งลึก ลงไปในดินอย่างมั่นคง ไม่มีวันสั่นคลอน" เจ้าหญิงกล่าวพลางยิ้มหวาน และกอดเจ้าชายแน่นยิ่งขึ้นไปอีก


  ในเวลาต่อมา เมื่อพระราชาและเจ้าชายได้รับการช่วยเหลือให้กลับขึ้นมาอย่างปลอดภัย พระราชาต้นหอมผู้ยิ่งใหญ่หันไปกล่าวคำขอบใจแก่เจ้าหญิงด้วยท่าทีสุภาพอ่อนโยน ก่อนที่จะหันกลับมาประกาศก้องกับทหารและประชานที่ห้อมล้อมว่า
  "นันแต่นี้...เราจะไม่ขัดขวางความรักระหว่างเจ้าชายต้นหอมและเจ้าหญิงผักชีอีก ขอให้ทั้งสองอยู่เคียงคู่กันอย่างมีความสุขตลอดไป" พระราชาให้พร
  และเรื่องราวต่างๆต่อมาก็เป็นไปตามคำกล่าวนั้น


  เจ้าชายต้นหอมกับเจ้าหญิงผักชีอยู่เคียงคู่กันในทุกๆที่ ไม่ว่าจะเป็นดินแดนแคว้นใด แห่งหนตำบลไหน หรือแม้แต่ในชามก๋วยเตี๋ยว
  และเป็นตัวแทนของความรักอันมั่งคงเสมอมา